Werk dat je raakt

maandag 24 mei 2010 20:24

Eerder dit jaar riepen we jullie op voorbeelden in te sturen van werk dat je raakt. Desirée Verhoog uit Assen werkt als verzorgende voor cliënten met een persoonsgebonden budget in de thuissituatie. Zij reageerde met twee ontroerende ervaringen.

1. Haar ogen stonden altijd op 'verdrietig'

Door: Desiréé Verhoog, verzorgende

Twee jaar geleden kwam ik bij een mevrouw te werken in de thuissituatie (24 uurs-zorg). Zij was dementerende, sprak, behalve af en toe een woord, niet meer en was niet mobiel. Zij zat de hele dag op een stoel, naar ik begreep al jaren. Ze sliep veelal de hele dag. Ze zat aan het hoofd van een lange tafel met haar gezicht naar de muur waar een kinderfoto van haarzelf hing. Haar ogen stonden altijd op 'verdrietig'.

Voor mijn gevoel kon dit niet. Dit moest haar zoveel pijn en verdriet doen op goede momenten. Ik kreeg het niet voor elkaar haar zitplaats te veranderen. Wat me ook opviel was dat niemand met haar bezig was vanuit het idee dat zij niets begreep.

Hier zit veel meer in

Ik bracht tijdschriften voor haar mee; las samen met haar de Plus en de Zin. Ze begon uit zichzelf te bladeren als ik er was. Ik dacht: Maar hier zit nog veel meer in. Ik kocht een plastic speelhuisje met gaten in het dak waar blokjes in konden. Als je op de schoorsteen drukte, vielen ze in het huisje. En ja hoor, zij had schik: ze lachte er om.

Op Koninginnedag kocht ik op de vrijmarkt grote legoblokken, een telraam en een knuffelbeer. Ook deze vielen in de smaak.
Mevrouw was nu de hele dag wakker en pakte ook uit zichzelf iets om mee bezig te zijn.

Na een tijdje zag ik een leuk klein zacht speelgoedpopje met een lief gezichtje. Het leek wel op een echte baby. Als je op de buik drukte sprak het: papa, mama, lachte, huilde... net echt. Ik gaf het haar. Zelf heeft ze uitgevonden dat er geluid in zat. Ze hield het vast alsof het haar kindje was, knuffelde, gaf neusjes en kusjes en was helemaal blij.

Tot het laatst hield ze haar 'kindje' stevig vast

Deze normaal, zeer norse en soms agressieve vrouw werd lief en zacht. Vier weken geleden is ze overleden, 92 jaar oud, tot het laatst toe hield ze haar 'kindje' stevig vast. Als ik aan haar terug denk, ben ik blij dat ik iets voor haar heb kunnen betekenen.

2. Hoop op een goed einde

Door: Desiréé Verhoog, verzorgende

Jaren geleden had ik een cliënte die erg ziek was en graag euthanasie wilde. Zij was op en leed veel pijn en zij verlangde naar haar rust. Voor de euthanasie had ze ales al in orde. Ze was begin zestig en had twee kinderen. Haar man was al overleden.

De kinderen konden niet leven met de euthanasiewens en maakten hierover ruzie met haar. Ze waren fel tegen euthanasie, ook als moeder hierdoor langer moest lijden. Zij zagen het als moord. En ook wilden zij moeder langer bij zich houden.
Ik had veel begrip voor deze vrouw, aan de andere kant kon ik ook goed met de kinderen meevoelen.

Wanhoop en boosheid

Vooral de dochter uitte zich boos naar de moeder. Het kwam boos over, maar ik hoorde en voelde de wanhoop. De zoon durfde zich niet goed naar moeder te uiten, maar wilde niet bij zijn moeder zijn 'zolang ze plannen had'. De hele situatie deed de moeder veel verdriet. Zij vond, dat zij verzuimd had vroeger (toen ze nog gezond was) over euthanasie te praten. Want volgens haar zouden de kinderen wel anders gereageerd hebben.

Ik vond deze sfeer moeilijk en ben met allemaal om de beurt gaan praten. Ik hoopte op een goed einde. En dat is uitgekomen. Ikzelf sta positief tegenover euthanasie, maar moest heel voorzichtig zijn met het uiten van mijn mening, anders kon ik het gesprek niet aangaan met de kinderen.

Nadenken over kwaliteit van leven

Ik heb geprobeerd ze aan het denken te zetten over de kwaliteit van leven, de meerwaarde van langer leven op deze manier. Ik heb geprobeerd het gevoel, de wanhoop en het verdriet van hun moeder over te brengen, dat hun moeder echt niet dood wilde (dat was ook zo) maar dat zij niet anders kon, vanwege haar ziekte. Dat zij voor zichzelf en ook voor haar kinderen ook deze lijdensweg niet langer wilde.

Ik heb geprobeerd begrip te creëren voor de moeder. Toen ik wegging (ik kwam vrijdagmorgen en vertrok maandagmorgen) hadden de kinderen begrip voor hun moeder en vrede met de situatie. De euthanasie zou plaatsvinden waar zij bij waren. Aan het eind van de maandagmiddag.

Met het inzenden van haar verhaal heeft Desirée het boek Eeuwelingen verdiend. 

zorgleefplan  

Plaats een reactie